ของเหลวย่อยอาหารและเอนไซม์ย่อยอาหาร

ของเหลวย่อยอาหารทั้งหมดของร่างกายมนุษย์มีเอ็นไซม์ที่ย่อยสลายอาหารให้เป็นสารที่ละลายน้ำได้ง่าย สารเหล่านี้เรียกว่าเอนไซม์ย่อยอาหารสามารถแบ่งออกเป็นสามประเภท: อะไมเลส โปรตีเอส และไลเปส

อะไมเลสส่งเสริมการสลายตัวของคาร์โบไฮเดรต และคาร์โบไฮเดรตที่ซับซ้อนที่สุดคือพอลิแซ็กคาไรด์ โพลีแซ็กคาไรด์แต่ละชนิดประกอบด้วยสายโมเลกุลโมโนแซ็กคาไรด์ และคาร์โบไฮเดรตส่วนใหญ่ที่ร่างกายมนุษย์ดูดซึมคือพอลิแซ็กคาไรด์ เช่น แป้งและไกลโคเจน แป้งเป็นโพลีแซ็กคาไรด์ที่ได้จากพืช ไกลโคเจนหรือแป้งจากสัตว์ ซึ่งเป็นโพลีแซ็กคาไรด์ที่ซับซ้อนซึ่งเก็บไว้ในตับหรือกล้ามเนื้อของสัตว์ ในการย่อยสลายของพอลิแซ็กคาไรด์ สารประกอบซูโครสและแลคโตสที่ประกอบด้วยโมเลกุลโมโนแซ็กคาไรด์สองโมเลกุลในสถานะขั้นกลางจะถูกสร้างขึ้นครั้งแรก ซูโครสพบได้ในหัวบีตและอ้อย และพบแลคโตสในนม โมโนแซ็กคาไรด์เป็นน้ำตาลที่ง่ายที่สุด ทั้งหมดเกิดจากการย่อยสลายของพอลิแซ็กคาไรด์ แม้ว่าฟรุกโตสบางส่วนที่ร่างกายดูดซึมมาจากน้ำผลไม้ แต่บางชนิดก็มาจากการย่อยสลายของซูโครส กลูโคสเป็นผลสุดท้ายของน้ำตาลทั้งหมด และทั้งฟรุกโตสและกาแลคโตสจะถูกแปลงเป็นกลูโคสในตับ

โปรตีเอส โจมตีพันธะเปปไทด์และส่งเสริมการย่อยสลายโปรตีนให้เป็นกรดอะมิโน โมเลกุลโปรตีนส่วนใหญ่ประกอบด้วยกรดอะมิโนหลายร้อยชนิด ซึ่งเชื่อมต่อกันด้วยสารที่เรียกว่าพันธะเปปไทด์ ซึ่งเรียกว่าเปปไทด์ ไดเปปไทด์เป็นสายโซ่ที่ก่อตัวขึ้นโดยโมเลกุลของกรดอะมิโนสองโมเลกุลและเป็นสถานะขั้นกลางที่เกิดจากการย่อยสลายของโพลีเปปไทด์

ระบบย่อยอาหารคือช่องปากก่อน น้ำย่อยของมันคือน้ำลาย และเอนไซม์ย่อยอาหารคือ อะไมเลส จากน้ำลาย ซึ่งย่อยสลายแป้งและไกลโคเจนของน้ำตาลเพื่อผลิตพอลิแซ็กคาไรด์-เดกซ์ทรินที่สั้นกว่า

แล้วอาหารก็เข้าสู่กระเพาะ น้ำย่อยในกระเพาะอาหารคือน้ำย่อยซึ่งผลิตโดยต่อมในกระเพาะอาหารของเยื่อบุกระเพาะอาหารและหลั่งลงสู่กระเพาะอาหาร น้ำย่อยประกอบด้วยเอนไซม์ย่อยอาหารและส่วนประกอบอื่นๆ เช่น เปปซิน โปร ตีเจเนสความดันโลหิตสูง (มีเฉพาะในคนหนุ่มสาว) กรดไฮโดรคลอริก และไลเปสในกระเพาะอาหาร (ส่วนใหญ่มีในคนหนุ่มสาว)

บทบาทของน้ำย่อยในกระเพาะอาหารมีดังนี้ เปปซินเริ่มย่อยสลายโปรตีน (โพลีเปปไทด์) เอนไซม์โปรตีนจากความดันโลหิตสูงทำปฏิกิริยากับแคลเซียมเพื่อสร้างน้ำนมที่มีความหนืดนั่นคือทำปฏิกิริยากับโปรตีน (เคซีน) กรดไฮโดรคลอริกกระตุ้นเปปซิน ซึ่งจะข้นและมีน้ำนมในผู้ใหญ่และฆ่าเชื้อแบคทีเรีย ไลเปสในกระเพาะอาหารเริ่มย่อยสลายโมเลกุลไขมันในนม ผลที่ได้คือการก่อตัวของพันธะเปปไทด์ที่สั้นลง ของแข็งที่มีความหนืดคล้ายน้ำนม และสารประกอบขั้นกลาง

น้ำตับอ่อนผลิตโดยตับอ่อนและหลั่งเข้าไปในลำไส้เล็กส่วนต้นในลำไส้เล็ก เอนไซม์ย่อยอาหารของมันคือทริปซิน, ไคโมทริปซิน, คาร์บอกซีเปปติเดส, อะไมเลสตับอ่อนและตับอ่อน เอนไซม์สามตัวแรกย่อยสลายโปรตีนอย่างต่อเนื่อง จากเปปไทด์ยาวไปเป็นเปปไทด์สั้น อะไมเลสตับอ่อนย่อยสลายน้ำตาลอย่างต่อเนื่อง Pancrelipase สลายไขมันให้เป็นอนุภาค ผลิตภัณฑ์ที่ได้คือไดเปปไทด์และกรดอะมิโนบางชนิด มอลโทส (ไดแซ็กคาไรด์) กลีเซอรอลและกรดไขมัน

น้ำดีผลิตโดยตับที่เก็บไว้ในถุงน้ำดีและหลั่งเข้าไปในลำไส้เล็กส่วนต้นในลำไส้เล็ก ส่วนประกอบของมันคือเกลือน้ำดีและกรดน้ำดี สลายไขมัน (และสารประกอบขั้นกลาง) เป็นอนุภาคขนาดเล็ก กระบวนการนี้เรียกว่าอิมัลซิฟิเคชัน

น้ำในลำไส้ผลิตโดยต่อมในลำไส้ในเยื่อบุลำไส้เล็ก ในที่สุดก็หลั่งเข้าสู่ลำไส้เล็ก เอนไซม์ย่อยอาหาร ได้แก่ มอลเทส ซูคราส แลคเตส และฮอร์โมนส่งเสริมน้ำในลำไส้ พวกมันทำหน้าที่ย่อยสลายมอลโทส ย่อยสลายซูโครส สลายแลคโตส และย่อยสลายโปรตีนอย่างสมบูรณ์ ผลิตภัณฑ์ที่ได้ ได้แก่ กลูโคสหรือเดกซ์โทรส กลูโคสและฟรุกโตส กลูโคสและกาแลคโตส และกรดอะมิโน

ลำไส้เล็กเป็นส่วนหลักในการดูดซับสารอาหาร กลูโคส กรดอะมิโน กลีเซอรอล กรดไขมัน และส่วนหนึ่งของน้ำ เกลืออนินทรีย์ และวิตามินทั้งหมดจะถูกดูดซึมในลำไส้เล็ก หลังจากที่เลือดไหลเข้าสู่ผนังลำไส้เล็กอันเนื่องมาจากกิจกรรมทางสรีรวิทยา ออกซิเจนจะลดลงและสารอาหารที่ดูดซึมเพิ่มขึ้นเพื่อส่งสารอาหารไปยังอวัยวะต่างๆ ของร่างกาย